ಈ ಬಂಧ, ಸಂಬಂಧ...

ಈಗ ಗಡಿಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಭಾವಸಮುದ್ರ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಂತಾಗಿಸಿದ್ದು ಹೌದು. ಆದರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಆಳದಲ್ಲೇ ಅಂತಃಕರಣ, ಬಂಧ, ಸಂಬಂಧ, ಸೆಳೆತಗಳ ಅಗಾಧ ಶಕ್ತಿ ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಎಂದಿನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಮಿತಿ, ಬೇಲಿಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಬಿಸಾಕುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇನು...
ಭಾಷೆ, ಜಾತಿ, ಬಣ್ಣಗಳ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಕರಗಿ ಹೋಗುವಂಥದಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೀತಿ. ಕರಗುವುದಾದರೂ ಯಾಕೆ? ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿ, ನಲಿದಾಡಿ ಬೆಳೆದುಬಂದ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವ ಹೊಸ ಹೊಸ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಈಜುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಕಾಡಿಂದ ನೆಲ, ನೆಲದಿಂದ ನೀರು, ಆಕಾಶ, ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ, ಚಂದ್ರ, ಮಂಗಳ... ಮಿತಿಯುಂಟೇ ಈ ನೆಗೆತಕ್ಕೆ!

ಸ್ವಿಜರಲ್ಯಾಂಡ್ ನ ಜ್ಯುರಿಚ್ ಗೆ ಪಯಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸಹ ಪಯಣಿಗರಾಗಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟ್ ನಲ್ಲಿ ನಾರ್ವೆ ದಂಪತಿ ಇದ್ದರು. ನಾನು ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಸೂರ್ಯ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೊರಳಲ್ಲೇ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಚಳಿ ಎನ್ನುವ ಛಿನಾಲಿಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ದಿಲ್  ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಗುಲ್ ಮೊಹರಿನಂತೆ ಅರಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆಕಾಶ ನಮ್ಮ ಮನಸುಗಳಂತೆ ತೆರಕೊಳ್ಳುತ್ತಲಿತ್ತು. ನಾನು ಮೋಡಗಳ ಜತೆ ಮೋಡವಾಗಿದ್ದೆ ಚಣ ಕಾಲ...
ಪಕ್ಕದ ಸೀಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು, ಅದೆಷ್ಟು ಮುಳುಗಿಹೋಗುತ್ತೀರಿ ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಸೂರ್ಯನ ಹಾಗೆ... ಎಂದಳು. ಹೋ... ನಮಸ್ತೆ ಎಂದೆ. ಹಾಯ್ ಹಾಯ್ ಎಂದಳಾಕೆ. ಆರ್ ಯು ಗೋಯಿಂಗ್ ಟು ಇಂಡಿಯಾ... ಎಂದಳು. ನೋ.. ಐ ಆ್ಯಮ್ ಗೋಯಿಂಗ್ ಇನ್ ದಿ ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ಮಂಥ್, ಸಿನ್ಸ್ ಫ್ರಾಮ್ ಲಾಸ್ಟ್ ಮಂಥ್ ಟ್ರಾವೆಲಿಂಗ್ ಸಮ್ ಪಾರ್ಟ್ಸ್ ಆಫ್ ಯುವರ್ ಯುರೋಪ್ ಎಂದೆ. ಇಟ್ಸ್ ನಾಟ್ ಮೈ ಯುರೋಪ್, ಇಟ್ಸ್ ಆಫ್ ಎವರಿ ಒನ್, ದಿಸ್ ವ್ಹೋಲ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಬಿಲಾಂಗ್ಸ್ ಟು ಎವೆರಿ ಒನ್... ಹಾ ಹಾ ಎಂದು ಮನಸು ತುಂಬಿ ನಕ್ಕಳು...
ನಾನು ಚಣ ಹೊತ್ತು ದಂಗಾದೆ. ಯುರೋಪಿಯನ್ನರಲ್ಲಿ ಈ ಪರಿಯ ಹೃದಯ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವನೆ ಇರುತ್ತಾ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಕುತೂಹಲವಾಗಿತ್ತು. ಹೇ ಡೋಂಟ್ ಮಿಸ್ಟೇಕ್ ಮಿ... ತಾನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಪತಿ ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದೇವೆ. ಐ ಆ್ಯಮ್ ಗೋಯಿಂಗ್ ಟು ಕೋಚಿ (ಕೇರಳದ ಕೊಚ್ಚಿ) ಟು ಅಟೆಂಡ್ ದಿ ಮ್ಯಾರೇಜ್ ಸೆರೆಮಾನಿ ಎಂದಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬನನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಈತ ನನ್ನ ಚೈಲ್ಡಹುಡ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿದಳು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇದೇ ಮೊದಲ ಸಲ ಭೇಟಿ ಆಗುತ್ತಿರುವದಂತೆ! ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಬೆಂಚು ಈಗ ಕಾಕತಾಳೀಯ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಸಾಲಿನ ಸೀಟೇ ಇವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು. ಅವನೇ ನನ್ನ ಗುರುತು ಹಿಡಿದು ಮಾತನಾಡಿಸಿದ. ಹೋ ದಿಸ್ ವರ್ಲ್ಡ ಈಸ್ ಸೋ ಸ್ಮಾಲ್ ಯು ನೋ... ಎಂದಳು.
ಇಂಡಿಯಾ ಎನ್ನುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವಳು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಇಂಡಿಯಾದ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಅದೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಜಗತ್ತು ಎಂದೆಲ್ಲ ಮಗ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆತ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಎಕಾನಾಮಿಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಪಿಜಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ದೆಹಲಿ, ವಾರಾಣಸಿ, ಹಿಮಾಲಯ, ಕೇರಳದ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ವಾರಾಣಸಿ ಅಂದರೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಂತೆ ನಮಗೆ ಅದನ್ನೇ ಮೊದಲಿಗೆ ತೋರಿಸಲಿದ್ದಾನೆ, ಆನಂತರವೇ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಂತೆ ಎಂದು ಟ್ರಿಪ್ ಪ್ಲಾನ್ ಹೇಳಿದಳು ನಗು ನಗುತ್ತ.
ಯಾಕೆ ವಾರಾಣಸಿ? ಎಂದೆ.
ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಮೊದಲ ಸಲ ತನ್ನ ಮನದ ಮಾತನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿಬಿಡುವ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿದ್ದಂತೆ. ವಾರಾಣಸಿಯ ಆ ಸುಂದರ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗ ತುಂಬ ಗಟ್ಟಿ ಮನಸು ಮಾಡಿ ಅವಳ ಕೈಹಿಡಿದು ಒಂದುಸುರಿನಲ್ಲಿ ಐ ಲವ್ ಯು, ಐ ವಾಂಟ್ ಟು ಮ್ಯಾರಿ ಯು ಎಂದು ಹೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟನಂತೆ. ಆಕೆ ನಾಚಿ ನೀರಾದಳಂತೆ... ಮೌನದಲೇ ಮಾತು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಳಂತೆ ಎಂದು ಅದೆಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು.
ಪ್ರೀತಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬೆಳೆದು ಕೇರಳದ ಕಾಡು ಸೇರಿತಾ ಎಂದೆ ನಾನು.
ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಳು.
ಕೇರಳದ ಕನ್ಯೆಯರು ಇಂಥ ಚಾನ್ಸ್ ಬಿಡುವುದುಂಟಾ...  ಎಂದೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ.
ವ್ಹಾಟ್... ಎನ್ನುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಕೇರಳಾ ಗರ್ಲ್ಸ್ ಆರ್ ನೈಸ್ ಎಂದು ನಾನೂ ನಕ್ಕೆ.